Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Λίγο σεβασμός στην ιστορία και στους κατοίκους του Πειραιά

Ο Μιχάλης Μανούσκος ήταν ήδη γνωστός και αγαπητός στον Πειραιά όταν το 1938 ο Μεταξάς τον διόρισε Δήμαρχο. Και λέω ήταν αγαπητός, γιατί λίγα χρόνια πριν, από το 1925 μέχρι το 1928 είχε διατελέσει πρώτος Πρόεδρος του Ολυμπιακού, ενώ την χρονιά που έγινε Δήμαρχος εκτελούσε την δεύτερη θητεία του στην θρυλική ομάδα.
Έτσι ένας Πρόεδρος του Ολυμπιακού έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία και Δήμαρχος της πόλης. Ο Μανούσκος με το που εκλέγεται διακηρύττει την έναρξη αγώνα για την επικράτηση του Πράσινου! Το σύνθημα αυτό χτυπά σαν κεραυνός στους Πειραιώτες όταν ένας Πρόεδρος των Κόκκινων (Ολυμπιακού), ξεκινά εξόρμηση για να επικρατήσει το Πράσινο στον Πειραιά. Όμως με το σύνθημα αυτό τους έλκει την προσοχή ώστε να διαβάζουν τις ανακοινώσεις του Δημάρχου που έχουν αναρτηθεί σε Κεντρικά σημεία της πόλης. Φυσικά ο Μανούσκος εννοούσε το πράσινο των κήπων και των παρτεριών και της εξόρμησης που θα έκανε στον Πειραιά, για να βάλει το πράσινο στην ζωή των Πειραιωτών. Σχέδιό του δεν είναι η δημιουργία μεγάλων πάρκων αλλά η δημιουργία μικρών νησίδων πρασίνου σε όλα τα ανοίγματα διασταυρώσεων ή στις κεντρικές λεωφόρους. Αποτέλεσμα αυτής της εξόρμησης που ξεκινά στις 12 Φεβρουαρίου και τελειώνει στις 19 Φεβρουαρίου του 1939, είναι να διατεθεί ένα τεράστιο ποσό για την δενδροφύτευση δρόμων και πλατειών που ποτέ δεν είχε δαπανηθεί για τον Πειραιά. Όλοι οι δρόμοι σήμερα που φέρουν στο κέντρο τους κήπους ή συστοιχίες δένδρων είναι αποτέλεσμα της εξόρμησης αυτής. Οι Λεωφόροι Χαριλάου Τρικούπη, Ζαννή, Φρεαττύδος, με τα χαρακτηριστικά πράσινα διαζώματα στην μέση καθώς και όλα τα τρίγωνα πρασίνου ειδικά στην Νέα Καλλίπολη είναι από την εξόρμηση του Μανούσκου του 1939. Μεταξύ αυτών φτιάχνει και το κηπάριο έναντι της Πλατείας Πηγάδας, αυτό που βρίσκεται στην συμβολή των δρόμων Σαχτούρη, Λέκκα και Κουντουριώτου. Στο κηπάριο αυτό ο Μανούσκος αποφασίζει να βάλει την μια και μοναδική μαρμάρινη πινακίδα, που χαρακτηρίζει όλο το έργο του εκείνο τον Φεβρουάριο του ’39 η οποία αναφέρει «Κατασκεύασθη εν έτει 1939, επί Δημαρχίας Μ. Μανούσκου».
Σε αντίθεση με αυτή την μικρή αλλά καλαίσθητη μαρμάρινη πινακίδα που τοποθετήθηκε τότε μετά την ολοκλήρωση ενός γιγαντιαίου έργου, κάποιοι αυτόκλητοι αναμορφωτές της πόλης τοποθέτησαν μια φριχτή γιγαντιαία τενεκεδένια πινακίδα που καταλαμβάνει σε μέγεθος ένα όρθιο αγροτεμάχιο, και που για να σταθεί όρθια έχει πέσει τόσο μπετόν αρμέ, που θυμίζει τα έργα της «Γραμμής Μαζινό». Η διαφορά φίλοι μου, που υπάρχει στο ήθος σήμερα με το τότε, είναι ορατή. Τότε μάρμαρο, καλαισθησία και ολοκλήρωση έργου, σήμερα τενεκές σε χολιγουντιανό μέγεθος για κάποιο έργο που ούτε έχει αρχίσει, ούτε ξέρει κανείς πότε θα τελειώσει.
Πέραν της ηθικής κατάπτωσης που σηματοδοτεί την εποχή μας, υπάρχουν και αυτά τα κακόμοιρα τα πεύκα, ηλικίας 75 ετών, που γλύτωσαν από τους βομβαρδισμούς, την κατοχή και τις μπουλντόζες άλλων φιλόδοξων αναμορφωτών.Το θέμα βεβαίως δεν είναι μόνο το κηπάκι αυτό με την ιστορία που περικλείει, ειδικά την περίοδο της κατοχής, αλλά ο γενικότερος βιασμός της ιστορίας του Πειραιά. Η διαρκής άγνοια της Πειραϊκής ιστορίας, η έλλειψη σεβασμού τελικά κουράζει. Η διαρκής δικαιολογία «δεν το ήξερα», «δεν μου το είπε κάποιος» ή «αυτό το ακούω για πρώτη φορά» δεν δικαιολογεί την πράξη ως «εξ αμελείας» καθότι ο βιασμός είναι αδίκημα που τελείται μόνο εκ προθέσεως. Και η πρόθεση είναι τόσο μεγάλη σε αυτή την περίπτωση όσο και η πινακίδα που κάποιος ασελγόντας τοποθέτησε έξω από τα σπίτια του κόσμου που μένει εκεί. Σεβασμός επιτέλους και στην ιστορία και στο λιγοστό πράσινο της πόλης και ας αφήσουμε τις πινακίδες τις έρημες να μπαίνουν όταν κάποιο έργο τελειώνει. Πριν κλείσω να αναφέρω ότι ο Μανούσκος παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του το 1941, αρνούμενος να συνεργαστεί με τους κατακτητές.
Στέφανος Μίλεσης