Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ «ΔΥΣΗ»


ΓΡΑΦΕΙ: Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ-ΠΙΣΙΔΗΣ
Πρόσφατα παρακολούθησα μια θεατρική παράσταση στο θέατρο «ΟΡΦΕΑΣ» (Πανεπιστημίου) που ομολογώ πως με συγκλόνισε. Πρόκειται για το έργο «ΟΙΚΟΣ ΕΥΓΗΡΙΑΣ “Η ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΔΥΣΗ”» του Μανώλη Κορρέ. Είναι μια σάτιρα, η οποία αναφέρεται στους απόμαχους της ζωής, που εξαντλημένοι από το βάρος του χρόνου και με δεκάδες προβλήματα υγείας (το γήρας ου γαρ έρχεται μόνον) εγκαταλείπονται σε αυτά τα ιδρύματα από τα παιδιά τους με αποτέλεσμα να μαραζώνουν και να φεύγουν μια ώρα νωρίτερα για το «ταξίδι» χωρίς επιστροφή.

Ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας Αλέκος Σακελλάριος χαρακτηρίζει τους οίκους ευγηρίας σαν… σκουπιδότοπους για ανθρώπους και σαν σύγχρονο Καιάδα που καταπίνει τα απροστάτευτα γεροντάκια, τα οποία γίνανε βάρος στα παιδιά τους. Για το έργο του Εμ. Κορρέ γράφει πως είναι γραμμένο με τρυφερότητα και ανθρωπιά για τους ορφανούς ασπρομάλληδες και παράλληλα σάτιρα που φτάνει στον σαρκασμό. «Παρακολουθώντας το (γράφει) γελάς, δακρύζεις και αγανακτείς. Με υγρά μάτια σε βρίσκει το γέλιο. Και με το γέλιο στο στόμα σε βρίσκει η αγανάκτηση». Πόσο γλαφυρά το περιέγραψε ο μεγάλος συγγραφέας και μόνο με λίγες λέξεις.
Επίσης ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Βας. Πλατάκης γράφει πως πρόκειται γι’ αυτές τις τραγικές φιγούρες των γερόντων, που αβίαστα τα παιδιά τους παρατατάνε σε γηροκομεία με άθλιες συνθήκες διαβίωσης (Σ.Σ. υπάρχουν βέβαια και οίκοι ευγηρίας που σέβονται την τρίτη ηλικία) λες και δεν έχουν λίγο χώρο στο σπίτι τους για να τους αγκαλιάσουν στη δύση του βίου τους και να φροντίσουν με στοργή κι αγάπη αυτούς που τους χάρισαν τη ζωή.
Ακόμη ο θεατρικός επιχειρηματίας και ηθοποιός Χάρης Βορκάς χαρακτήριζε το έργο του Κορρέ σαν θεατρικό διαμάντι. Λέει, λοιπόν, πως η δύναμη του έργου, η νοσταλγία, η βαθιά συγκίνηση, το ευφυώς πικρό χιούμορ και η ανελέητη σάτιρα που ντύνουν τον οδυνηρό ρεαλισμό του, παίρνουν σάρκα και οστά από μια λαμπρή διανομή. Παλιές δόξες του θεάτρου, του κινηματογράφου και του τραγουδιού σε μια ανεπανάληπτη συνάντηση. Και συνεχίζει ο Βορκάς: «Αυτές οι προϋποθέσεις με οδήγησαν να ανεβάσω και να παίξω μαζί τους αψηφώντας το τεράστιο ρίσκο μιας πολυπρόσωπης παραγωγής σε καιρούς ισχνών αγελάδων. Βάλαμε όλα μας τα δυνατά, για να στήσουμε μια παράσταση υψηλής ποιότητας. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή μας είναι να γελάσετε, να συγκινηθείτε και να τραγουδήσετε μαζί μας «τα καημένα τα νιάτα τι γρήγορα που περνούν» και να μας πείτε πως τιμήσαμε την ευλογημένη τρίτη ηλικία, όπως της αρμόζει».
Όμως θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη να μην αναφερθούν τα ονόματα των ηθοποιών που τόσο πειστικά ερμήνευσαν τον ρόλο τους: Νίκος Βανδώρος, Ανέστης Βλάχος, Χάρης Βορκάς, Σπύρος Θεοδόσης, Μαρία Ιωαννίδου, Δημήτρης Καΐκης, Τρύφων Καρατζάς, Γιώργος Μάζης, Σπύρος Μπιμπίλας, Αθηνά Μαυρομάτη, Μαρία Πανουτσοπούλου, Τιτίκα Σαριγκούλη, Έλενα Σολοποτιά, Καίτη Φίνου και φιλική συμμετοχή Δέσποινα Στυλιανοπούλου. Ο Τέρης Χρυσός μάς ξενάγησε στο παρελθόν με τραγούδια που άφησαν εποχή από κορυφαίους συνθέτες και στιχουργούς, όπως: Ένα βράδυ που ’βρεχε, Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά, Θα σε πάρω να φύγουμε, Σου σφυρίζω, Τα καημένα τα νιάτα, Λες και ήταν χθες, Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα παλιά, Το τραμ το τελευταίο, Θέλω να χορεύω, Τάκα-τάκα, Τα χρόνια περνάνε. Βέβαια, μαζί με τον Χρυσό τραγουδούν οι ηθοποιοί, καθώς και οι θεατές, οι περισσότεροι απ’ τους οποίους ανήκουν στην τρίτη ηλικία και τα τραγούδια αυτά τους ξύπνησαν αναμνήσεις από τα νιάτα τους.

Ωστόσο να και κάτι θετικό που προέκυψε από την κρίση. Είναι το ότι μερικοί γιοι και κόρες «αγάπησαν» ξαφνικά τους γονείς τους και τους έφεραν σπίτι. Βλέπετε η μείωση των αποδοχών τους και το γεγονός πως κάποιος από την οικογένεια έμεινε χωρίς δουλειά, τους θύμισε τον ξεχασμένο γέρο γονιό και τον δέχτηκαν για να βοηθήσει με τη σύνταξη τη φαμίλια, έστω κι αν έχει προβλήματα, όπως η ακράτεια, το Αλτσχάιμερ κ.ά.