Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Η Επιθετική συμπεριφορά των Παιδιών

Στην αναπτυξιακή πορεία του το παιδί εκφράζει συμπεριφορές, που ενέχουν έναν «επιθετικό» χαρακτήρα (βρεφική, νηπιακή ηλικία). Αυτή η επιθετικότητα θεωρείται «καλοήθης» και εντάσσεται στην ανώριμη ανάπτυξη των μηχανισμών αυτοελέγχου, καθώς και στο περιορισμένο εύρος των στρατηγικών διεκδίκησης και ικανοποίησης των αναγκών και επιθυμιών σε αυτή την ηλικία. Καθώς το παιδί μεγαλώνει και εξελίσσει τις αλληλεπιδράσεις του με τον εξωτερικό περίγυρο, ενώ ταυτόχρονα αυξάνει τις εμπειρίες και τα βιώματα, στο πλαίσιο αυτών των αλληλεπιδράσεων, αυξάνονται και οι πιθανότητες να εκδηλωθούν επιθετικές συμπεριφορές και ενέργειες, που μπορεί να έχουν σκόπιμο ή μη χαρακτήρα.

            Η επιθετικότητα, ως μορφή ή στοιχείο της συμπεριφοράς, θεωρείται ότι εκτείνεται σε ένα ευρύ φάσμα αντιδράσεων, που διαφοροποιούνται μεταξύ τους, βάσει συγκεκριμένων χαρακτηριστικών (ένταση, διάρκεια, μορφή, στόχο, κίνητρα, συνοδευτικά συναισθήματα κ.ά.). Έχει σχέση, ακόμη, με διάφορα άλλα χαρακτηριστικά (νευρολογικούς, γνωστικούς μηχανισμούς) της λειτουργίας του παιδιού, τα οποία συνδυάζονται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Επιπλέον, η επιθετικότητα θεωρείται στοιχείο ενός ευρύτερου φάσματος δυσλειτουργιών και ψυχολογικών διαταραχών, όπως επίσης και έκφραση δυσλειτουργικών αλληλεπιδράσεων ενδογενών μηχανισμών και εξωτερικών ερεθισμάτων. Αυτή η θεώρηση προχωρά πέρα από μια στατιστικού τύπου ιατρογενή προσέγγιση και συνιστά μια προσπάθεια ολιστικής απεικόνισης της λειτουργίας του παιδιού και των προβλημάτων συμπεριφοράς του.
            Το παιδί, ως σύνθετος ψυχικός οργανισμός, ανήκει σε ένα πολύπλοκο σύστημα διαχρονικών σχέσεων και αλληλεπιδράσεων (οικογένεια, σχολείο, γειτονιά, κοινωνικές σχέσεις κ.ά.), το οποίο εξελίσσεται διαρκώς και δύναται να οδηγήσει σε παθολογία. H προβληματική, επομένως, συμπεριφορά δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως μια αυτόνομη διαταραχή, χωρίς να δίνεται βαρύτητα στην γενικότερη ψυχική οργάνωση και λειτουργία του παιδιού, στις παραμέτρους και συνθήκες εκδήλωσής της και, κυρίως, στο ρόλο του πλαισίου.

Ειρήνη Νίτη, Λογοθεραπεύτρια

Δασκάλα στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση