Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Η ΠΙΚΡΑΓΓΟΥΡΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΚΟΡΑΗ…ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΕΜΑ ΑΙΩΝΙΟΥ ΝΕΟΤΗΤΟΣ…


Η Κυριακούλα, βγήκε βιαστικά από το φαρμακείο της γειτονιάς της, κρατώντας το πορτοφόλι της και την σακουλίτσα με τα φάρμακα.
Είχε διαλέξει το γενόσημο, που της πρότεινε ο φαρμακοποιός της μαζί με άλλα δύο -τρία κουτάκια παρεμφερή. Με την αναγραφή της δραστικής ουσίας από τον θεράποντα, πρέπει να επιλέξεις όποιο σκεύασμα αντέχει η τσέπη σου, είχε υποστηρίξει η δασκάλα στο φαρμακείο και αγόρασε επιπλέον, ένα καλό σιρόπι για το βήχα, που την ταλαιπωρούσε, ανθεκτικός στα ζεστά και το σαλέπι.
Η νεκροψία θα δείξει, σκέφτηκε η τετραπέρατη, αυτοσαρκάζοντας, μιας και στην ηλικία της, οι αιφνίδιες ανατροπές είναι συχνότατες και της Κυριακούλας, της αρέσει να περιγελά το Χάρο…
Ψιλόβρεχε και με πολλή σβελτάδα, φόρεσε τα μανίκια της χειροποίητης πλεκτής ζακέτας της και βιάστηκε να προχωρήσει προς το δρόμο του σπιτιού της…

Δεξιά κι αριστερά, πολυκατοικίες θηρία, θαρρούσες πως συγκλίνουν με τα βαριά σύννεφα μαζεύοντας ψιχάλες για να πλυθούν από τα μαύρα καυσαέρια. Ένα διατηρητέο κτήριο, παλιό σχολείο, έστεκε ερημωμένο με τους πολυκαιρινούς σοβάδες του, να αγκαλιάζουν τα λευκά μάρμαρα των φουρουσιών, κάτω από τα κομψά μπαλκόνια και τα βαρύτατα σιδερένια κάγκελα … Όταν η καθημερινότητα συμβάδιζε με την καλαισθησία, ο φθόνος του χρόνου έρχεται δεύτερος…
Πάρα δίπλα, ένα οικόπεδο, από τα λιγοστά κενά, χωρίς περίφραξη στον Πειραιά, που διέφυγαν της απληστίας των εργολαβικών συμφερόντων!
Ρουμανιασμένο, καταπράσινο, χορταριασμένο. Ανάσα, στην τσιμεντωμένη γειτονιά, για πολλούς πεζούς στη σκέψη όμως, απλώς, εστία μικροβίων και αταξίας….
Πολλές φορές, οι αδέσποτες γάτες, τρώνε… τη σαλάτα τους εκεί! Σκέφτηκε η Κυριακούλα και κοντοστάθηκε, να μην της πέσει η σακουλίτσα με τα φάρμακα. Ως γνωστόν, τα ζώα, ιδιαίτερα οι γάτες αλλά και οι σκύλοι, τρώνε χόρτα, για την υγιεινή της πέψης τους.
Από ένστικτο. Σε αντίθεση με τους ανθρώπους, που από άγνοια, καταστέλλουν, πολλές φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού τους, αλλά και των κατοικιδίων τους, από κακές διατροφικές συνήθειες.
Η βροχή δυνάμωνε ωστόσο κι η δασκάλα, στη βιασύνη της, παραλίγο να σωριαστεί στο γλιστερό πεζοδρόμιο, ευτυχώς όμως, ξαναβρήκε εύκολα την ισορροπία, αλλά και το χαμένο κέφι της …
Η θέα ,τουλάχιστον 100-και πλέον σαλιγκαριών, που είχαν αποφασίσει, να κάνουν την χειμωνιάτικη βόλτα τους στο πεζοδρόμιο, εμπρός από το σπάνιο λιγοστό ακάλυπτο χώμα, του παραμελημένου οικοπέδου, της έκοψε την ανάσα από έκπληξη και φόβο, μήπως έχει πατήσει κάποιο… Γιατί όλα κι όλα, η Κυριακούλα μας ,έχει ψυχή αγγέλου και λυπάται κάθε ζωντανό πλάσμα…
Τι να σας κάνω, ψιθύρισε κρυφογελώντας … Νάμαστε άλλες αποχές, στο χωριό, θα σας έκαμα ευθύς, μια μαγεριά στιφάδο…
Αλλά, το θέαμα, των μικρών γλιστερών πλασμάτων, με το σπιτάκι στην πλάτη και τις κεραίες σε αναζήτηση υγρασίας, να προβάλλουν στην απάνθρωπη κι αφιλόξενη πραγματικότητα της ασφάλτου, που ζει παντρεμένη με το τσιμέντο, αρκούμενη στα λιγοστά ψωραλέα δέντρα και μαδημένα φυτά - αυτοσχέδια σταχτοδοχεία και σκουπιδοτενεκέδες, από κάποιους χοντρόπετσους, αυτή η σπάνια εικόνα, συγκίνησε την Κυριακούλα, που κοντοστάθηκε απορημένη.
Πόσο εύκολα, αναγεννιέται η φύση και ξεπροβάλλει νικήτρια, σκέφτηκε συγκινημένη και θυμήθηκε το σαλιγκάρι, τη Μπιμπή, που κρατούσε η συχωρεμένη η μητέρα της σε ένα σπιρτόκουτο, στην τσάντα της… Με τούτο το κόλπο, έτρωγε όλο το φαγητό της, η Κυριακούλα…
Ώσπου, από παιδικό φόβητρο, η Μπιμπή, έγινε το πρώτο κατοικίδιο ζωάκι της…
Αθώα χρόνια, με χαρές κι ομορφιές, που δεν στοίχιζαν ,αλλά και ιδέες πρωτότυπες και διασκεδαστικές για μικρούς και μεγάλους.
Σήμερα, ο κόσμος αναζητά, το νόημα της ζωής, την υγεία και την ευτυχία, μέσα σε ένα κουτί με χάπια…
Χάπια, για την λαιμαργία, την πολυφαγία, την χαρά, τη λύπη, το στρέςς, την ανεργία, την καταπίεση, την έλλειψη στόχων, τον πνευματικό νεοπλουτισμό των δήθεν;
Γίνεται; Αναρωτήθηκε η καθηγήτριά μας και κοίταξε μια τη σακούλα με τα χάπια της και μια τα ζωντανά σαλιγκάρια από το χορταριασμένο οικόπεδο, παραφωνία, στη βαρβαρότητα της πολύβουης τσιμεντούπολης, που μάχεται μάταια, την τελειότητα της Φύσης.
Μαρία Μπουκουβάλα

Ιατρός – Πολιτευτής Πειραιά