Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΗ


Τα λόγια είναι μάταια. Αυτά που πραγματικά διδάσκει είναι η σιωπή. Ωφελήθηκε κανείς ποτέ από τα λόγια; Μόνο αυτός που τα είχε ήδη μέσα του. Διαφορετικά δεν θα υπήρχαν παρεξηγήσεις ούτε μίσος. Μόνο αγάπη και σιωπή. Όμως ζούμε σ’ έναν κόσμο ήδη διαμορφωμένο αλλά και που διαμορφώνεται συγχρόνως συνέχεια. Από εμάς όλους μας τις μικρές μονάδες που τον απαρτίζουμε και που οφείλουμε να παίξουμε το ρόλο μας, αυτόν που ήδη έχουμε επιλέξει. Δυσανασχετούμε με τα εμπόδια, την έλλειψη κατανόησης ακόμη και από το πιο στενό μας περιβάλλον. Θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και δεν μας αφήνουν. Ο Μπετόβεν έλεγε: «Δεν βρήκα πουθενά την χαρά γύρω μου.
Η μόνη χαρά είναι αυτή που δημιούργησα ο ίδιος για τον εαυτό μου». Πόσο αληθινό, πόσο Πλατωνικό! Άλλωστε οι δύο άνδρες μοιάζουν πράγματι πολύ. Τόσο ως προς τις ιδέες, όσο και ως προς τα βιώματά τους.
Το έργο λοιπόν συνεχίζεται κυρίες και κύριοι. Έχει γίνει ήδη η ανάγνωση; Αν έχει γίνει τότε θα ξέραμε το τέλος. Αλλά αφού δεν ξέρουμε ούτε και το τέλος με την αληθινή του έννοια, δηλαδή του σκοπού, πως θα ξέρουμε το άλλο τέλος που συνήθως εννοούμε, χωρίς να εννοούμε τίποτε!!! (Εδώ χρειάζεται άπειρα θαυμαστικά, σταματώ στα τρία), σκεφθείτε ο καθένας σας πόσα χρειάζονται, έτσι για να σταματήσετε να σκέφτεστε τον πληθυντικό, που είναι βέβαια τα τέλη (της εφορίας, της τράπεζας, όπου εδώ τα θαυμαστικά γίνονται ερωτηματικά, που επίσης είναι άπειρα).
Έτσι λοιπόν, ενώ οι Αρχαίοι μας πρόγονοι μας κληροδότησαν μια πολύ ωραία λέξη το τέλος για να κάτσουμε να σκεφθούμε λιγάκι, εμείς κατά την προσφιλή μας τακτική την αδειάσαμε εντελώς από το ιερό της περιεχόμενο (ναι ιερό επιμένω) και της δώσαμε ένα νόημα, που δεν έχει νόημα. Ξέρει κανείς τι σημαίνει όταν λέμε το τέλος της ζωής; θα μου πείτε ίσως ο θάνατος. Κοιτάξτε επειδή προς το παρόν δεν βλέπω προς τα άνω (αυτό σημαίνει θάνατος και όχι δρεπάνια και άλλα μεσαιωνικά), αλλά την κυρία Αναστασία μας της ΦΩΝΗΣ να εξεγείρεται με την πολυλογία μου, γι’ αυτό σταματώ εδώ.
Άλλωστε είδατε τι ωραία κατάφεραν να μας κάνουν να σκεπτόμαστε τα ατελέσφορα τέλη, δηλαδή τα τέλη χωρίς σκοπό που πληρώνουμε για να μετατρέπονται οι μίζες και αμοιβές όλων αυτών που μας διαλύουν αντί να μας συγκροτούν και να μας οδηγούν;
Που χρόνος να σκεφθούμε τα σημαντικά, όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις επιθέσεις. Πόσες από τις συγκρούσεις τις φαινομενικά για άλλο λόγο, οφείλονται πραγματικά στην αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε αυτή την υφέρπουσα αδικία την θεσμοθετημένη με την μορφή νόμων που ψηφίζονται ασταμάτητα νύχτα και ημέρα με ποιο σκοπό; Τον ξέρουμε. Είδατε πως εδώ ταιριάζει η λέξη σκοπός και όχι τέλος; Μην τα ξαναλέμε.
Είναι μερικές λέξεις που δεν τους ταιριάζουν τα λογοπαίγνια. Και η λέξη τέλος είναι μια από αυτές.
Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να νοιώσει την πραγματική της σημασία και τότε θα αισθανθούμε ένα ιερό δέος. Τα τέλη της ζωής ημών λέει ο ιερέας. Δεν ξέρω σε ποιο σημείο της Θείας Λειτουργίας αναφέρεται, όμως σίγουρα έχει σχέση με τα αρχαία Μυστήρια. Αυτά που απασχόλησαν τους προγόνους μας από τόσο παλιά, όσο κανείς δεν μπορεί να πει ή να σκεφθεί. Ας αναζητήσουμε μέσα στον Λαβύρινθο που μας περιβάλλει τα ίχνη αυτής ης συνέχειας που δεν έχει τέλος (με την σύγχρονη έννοια για να μην μπερδευτούμε πάλι!) αλλά που σίγουρα έχει σκοπό.

Βαρβάρα Τσιάλτα