Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Όλοι και Όλα για τον Πειραιά μας


«Όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω άλλο λιμάνι
τρελή να μ’ έχει κάνει, όσο τον Πειραιά,
που όταν βραδιάζει, τραγούδια μ’ αραδιάζει
και τις πενιές του αλλάζει, γεμίζει από παιδιά.»

Ήταν ένα όμορφο λιμάνι, το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι της Μεσογείου, που αγαπήθηκε από του ναυτικούς του κι έγινε τραγούδι γεμάτο καημούς, μεράκια, νοσταλγία και αναπολήσεις.
Ήταν τ’ αγκυροβόλι μιας πόλης που αγαπήθηκε από τους κατοίκους της κι έγινε ταινία γεμάτη βάσανα κι ευτυχία, φτώχεια και όνειρα, γεμάτη ζωή που κοίταγε προς το μέλλον έτσι όπως ξανοιγόταν με υποσχέσεις και αισιοδοξία.

Ήταν ο Πειραιάς, που έδωσε πνοή στα παιδιά του, έδωσε δουλειά στους άντρες και ελπίδα στις γυναίκες του. Το μεροκάματο στις φτωχογειτονιές είχε τη «γεύση» του πόνου, αλλά μ’ αυτό το μεροκάματο γίνηκαν οικογένειες, χτίστηκαν σπίτια, σπούδασαν παιδιά…
Και σιγά-σιγά όλα άλλαζαν. Σιγά-σιγά οι ελπίδες γίνονταν έργα και τα όνειρα πραγματικότητα. Ο Πειραιάς δεν πρόδωσε τους Πειραιώτες του κι εκείνοι, για να τον ευχαριστήσουν, τον έφτιαχναν όλο και πιο όμορφο, πιο σύγχρονο και πιο μεγάλο!
Και το λιμάνι θέριευε κι αυτό κι έβαζε στην αγκαλιά του πλοία που μοιάζαν με πολιτείες ολόκληρες, πλοία απ’ όλον τον κόσμο και πίστευαν οι Πειραιώτες ότι το λιμάνι τους – το δικό τους λιμάνι – θα γινόταν ο πυλώνας της ευημερίας και η πόλη τους – ο Πειραιάς τους – θα γινόταν το κέντρο του πολιτισμού.
Και να που διαψεύστηκαν… Να που ο Πειραιάς έπεσε στα χέρια ανθρώπων που δεν τον γνώριζαν, που δεν τον αγαπούσαν κι ήθελαν μόνο να ρουφήξουν τους «χυμούς» του και να καταβροχθίσουν τις «σάρκες» του. Κι έγινε ο Πειραιάς ένα αδικοφαγωμένο κουφάρι ριγμένο στη θάλασσα και οι Πειραιώτες προδομένοι στρατιώτες στον πόλεμο του κέρδους και αρπαγής.
Τίποτα πια δεν θυμίζει τον Πειραιά «με τον Σαρωνικό του, που έχει για καμάρι του τον Ολυμπιακό του». Δεν έχει πια κανένα καμάρι ο Πειραιάς, αλλά κι αν έχει, μένει κρυφό, κανείς δεν το αναδεικνύει, κανείς δεν το φωνάζει με λαχτάρα και περηφάνια. Όλα γίνονται για το κέρδος των ολίγων. Εμπόριο στο «κατάστημα» των δυνατών. Εμπόριο και ο πολιτισμός για τους θύλακες και τη φήμη μερικών. Εμπόριο το Θέατρο και η Μουσική του Πειραιά.
Ζούμε πάλι – όπως και τότε – μες στη φτώχεια. Παλιά, όμως, η φτώχεια γεννούσε όνειρα! Σήμερα γεννά μαράζι και απελπισία. Γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο ο Πειραιάς πρέπει να ξαναζωντανέψει! Να γίνει πάλι τραγούδι και ποίημα και να ακουστεί σε κάθε δρόμο, κάθε γειτονιά. Ο Πειραιάς χρωστά ζωή στους Πειραιώτες του και πρέπει να τους την δώσει. Πρέπει να καθαρίσει τους δρόμους του, για να ζουν ανθρωπινά οι κάτοικοί του. Πρέπει να φυτέψει λουλούδια στους κήπους, τις πλατείες και τα παρτέρια του, για να χρωματιστεί και να ευωδιάσει η ζωή των πολιτών του. Πρέπει να οργανώσει υπεύθυνα τις υπηρεσίες υγείας για τους δημότες του και να φτιάξει υποδομές που θα διευκολύνουν τη ζωή τους. Ο Πειραιάς οφείλει να βοηθήσει τα παιδιά του τώρα στη ζοφερή εποχή της κρίσης. Οφείλει να ξεσκεπάσει τους αρχαιοελληνικούς του θησαυρούς, για να θυμηθούν οι κάτοικοί του από ποιους κατάγονται και να αποκτήσουν κίνητρο για να αγωνιστούν και πάλι. Οφείλει να προσέξει ιδιαίτερα τους γέροντές του που τόσο τον πίστεψαν στα νιάτα τους και τα μικρά παιδιά του που τόσα περιμένουν από αυτόν.
Ποιος, όμως, θα ξαναζωντανέψει τον Πειραιά, για να ξεπληρώσει ό, τι χρωστά στους κατοίκους του; Μα, φυσικά, οι ίδιοι οι κάτοικοί του. 
Οι δημότες του. ΕΜΕΙΣ όλοι. ΕΜΕΙΣ που τον αγαπάμε και νοιαζόμαστε για το μέλλον του, που είναι δικό μας μέλλον. ΕΜΕΙΣ με τη δύναμη της φωνής μας, τη δύναμη της ψυχής μας, τη δύναμη της ψήφου μας! ΕΜΕΙΣ που χτυπάμε την απληστία, την αλαζονεία, την απάτη. ΕΜΕΙΣ που μπορούμε να ανεβάσουμε στον Πειραιά ανθρώπους πονετικούς, φιλειρηνικούς, καλοπροαίρετους. 
Ανθρώπους του λαού, που ξέρουν τι σημαίνει αγωνία για το μεροκάματο και συμμερίζονται τον πόνο. 
Ανθρώπους που νοιάζονται για τον Πειραιά και τους Πειραιώτες. 
Μας αξίζει ένα καλύτερο αύριο. Αξίζει στον Πειραιά καλύτερη τύχη. 
Στο χέρι μας είναι να την έχει!