Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Στον Ήρωα Αχιλλέα Γραμματικόπουλο»


Ένα γράμμα από την Εγγονή του
Σωτηρία Γραμματικοπούλου
Αγαπητέ και μοναδικέ παππού Αχιλλέα,
Πάνε πέντε χρόνια απουσίας σου από την καθημερινότητά μας που με την παρουσία σου ομόρφαινες, κάθε φορά που αναζητούσαμε στην παρέα σου, τη συμβουλή σου, τη σοφία σου, τη λογική, τη ψυχραιμία σου κι όλες τις αναρίθμητες αρετές σου που με το παράδειγμα του βίου και του αγώνα σου μάς κληροδότησες.

Πριν πέντε χρόνια έπεσαν τίτλοι τέλους μιας φανατικά δοξασμένης πορείας, όμοιας μ΄ έναν αγώνα ποδοσφαίρου στον οποίο σφύριξες, εσύ ο ίδιος, την έναρξη και τη λήξη του, σαν τη τελευταία σου σέντρα το 2008 στο πανέμορφο γήπεδο Καραϊσκάκη, το οποίο επάξια τίμησες, σχεδόν έναν αιώνα.
Η ζωή σου δεν υπήρξε ποτέ ανούσια και βαρετή γιατί από μικρό παιδί, εκεί κοντά στην πλατεία Αλεξάνδρας όπου γεννήθηκες, έπαιξες κι ανδρώθηκες, έτυχε να γραφτεί η αρχή και το τέλος του ατέρμονου έρωτά σου με τη μπάλα. Πρώτος σου αγώνας καταγράφεται με τον Αήττητο Πειραιώς, μετονομαζόμενο αργότερα σε Άρη Πειραιώς με έδρα την ίδια πλατεία, όπου τώρα βρίσκονται τα γραφεία της ΠΑΕ Ολυμπιακός, λίγα μέτρα πιο πέρα από το Θεραπευτήριο που ξεψύχησες την 30η Δεκεμβρίου 2008, εκείνη την αλησμόνητη για όλους μας μέρα στη λήξη του τελευταίου σου ημίχρονου στο ίδιο ,παλιό αλλά και τόσο γνώριμο terrain.
Γλυκέ μου παππού, για μας τις δύο μονάκριβες εγγονές σου, που δυστυχώς καμιά δεν ασχολήθηκε με το λατρεμένο άθλημά σου, ήσουν μόνο και πάνω απ’ όλα ο αγαπημένος μας παππούς, υποτιμώντας ή παραβλέποντας ενίοτε την αξία σου, την αίγλη σου, την δόξα σου που, καλώς ή κακώς, ποτέ δεν εκμεταλλευτήκαμε για την προσωπική μας κοινωνική κι επαγγελματική καταξίωση.
Σε λίγες μέρες θα μετράμε πέντε χρόνια από την απώλειά σου, μια δυσαναπλήρωτη για πάντα κενή λευκή σελίδα στη μνήμη και στην καρδιά μας, που παρηγορείται στιγμές, στιγμές, από σκέψεις και νοσταλγικές θύμησες.
Έτσι λοιπόν, Αχιλλίκο, ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσω μαζί σου είναι γράφοντάς σου σύντομα τα νέα μιας λαμπρής πορείας της ομάδας σου που διακρίνεται στην ελλαδική κι ευρωπαϊκή επικράτεια !
Σου στέλνω λοιπόν τα νέα ,λίγες μέρες μετά τη μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού επί της Άντερλεχτ στην έδρα μας όπου ακούστηκε ο περήφανος ύμνος του νικητή «εφήβου»που οδεύει αγέρωχα στην πρόκριση των 16 καλύτερων ομάδων πρωταθλητριών Ευρώπης!
Όλοι είμαστε περήφανοι γι αυτό, θέλουμε να χαρούμε, να ανακτήσουμε το δικαίωμά μας στο σπάνιο πλέον αυθόρμητο μα καθαρό χαμόγελο των Ελλήνων που υποθηκεύτηκε τα τελευταία χρόνια… Ίσως να ήσουν και στους τίτλους τέλους τυχερός, αφού δεν πρόλαβες ν’ ακούσεις τον ύμνο της δολιότητας, της αναξιοκρατίας σ’ ένα άθλιο σκηνικό εξαπάτησης, διαφθοράς, αδιαφορίας, φτώχειας κι εξαθλίωσης.
Μια που εσείς οι παλαίμαχοι δώσατε τη ζωή σας για τη φανέλα σας που δεν πληρώνονταν από κανένα χορηγό, ούτε άλλαζε εύκολα, παρά τη μπαλώνατε μόνοι σας απ’ ανάγκη, σε σας αξίζει πρωτίστως στέφανο δάφνης, ως απόδειξη αιώνιας ευγνωμοσύνης για την ηθική κληρονομιά που απλόχερα μας χαρίσατε με το υποδειγματικό σας αγωνιστικό πάθος!
Να χαίρεσαι, λοιπόν, Αχιλλίκο που δεν είδες τα κακώς κείμενα του αιώνα μας, αν κι εσύ σαν λιοντάρι βίωσες και ξεπέρασες άγριες συνθήκες και καταστάσεις του αιώνα που μεγαλούργησε! Αν ζούσες θα σουν σίγουρα χαρούμενος για τους άθλους της ομάδας, «ομαδάρας» σου!
Κρατάμε τα αισιόδοξα μηνύματα που φωτίζονται από σύγχρονους και ταλαντούχους επαγγελματίες, υπεραθλητές που μάχονται κι αυτοί σα λιοντάρια για την ίδια ερυθρόλευκη φανέλα και την ιερή φανέλα της «εθνικής » μας τιμής και περηφάνιας, με την άξια αποστολή που θα γράψει τη δική της σύγχρονη σελίδα στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα, το καλοκαίρι!

Δε σε ξεχνάμε ποτέ, γι αυτό σου γράφουμε, γιατί ακόμα ζεις ανάμεσά μας, μας προστατεύεις, μας καθοδηγείς και μας ευλογείς, αγαπημένε μας παππού!