Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Ελεύθερη Άποψη...ΤΟ ΑΛΕΠΟΥΔΑΚΙ ΚΑΙ Ο ΚΑΛΛΙΚΑΤΖΑΡΟΣ

Μιά φορά κι έναν καιρό, γεννήθηκε ένα μικρό, λευκότατο αλεπουδάκι! Άνοιξε τα γυαλιστερά υγρά ματάκια του, στον κόσμο κι απόρησε... Βλέπετε, το μικρούτσικο μαλλιαρό πλασματάκι, δεν είχε γεννηθεί στο δάσος, με τα ψηλά αγέρωχα δέντρα κι όλα της φύσης, τα ωραία πλάσματα. Η ζωή του άρχισε μέσα σε ένα σκοτεινό εκτροφείο. Μάλιστα, ένα εκτροφείο, γούνας! Εκεί γεννιόσουν, γιά το δέρμα σου, κάτι, που σύντομα, ανακάλυψε ο μικρός, μας, που τον έλεγαν Σούκ. Ο Σούκ, το λευκό αλεπουδάκι, έζησε πολύ λίγο κοντά στη μητέρα του. Σύντομα ανακάλυψε τη βαρβαρότητα, κολυμπώντας στην κυριολεξία, στο αίμα της, όταν την είδε να γδέρνεται ζωντανή και να ψυχορραγεί τυλιγμένη στο αίμα της... Τέλη Δεκέμβρη, βοριάδες και χιόνια και οι εργάτες, είχαν εξαφανισθεί, στα μέρη και τα χωριά τους. Ήταν Χριστούγεννα... Τις ίδιες ημέρες, ένα Καλλικαντζαράκι, ξέφυγε από την παρέα του. Είχαν ανέβει επάνω στη γη, ένα σωρό, βρωμερά, σιχαμερά παγανά, μαγαρίζοντας τους χώρους και πειράζοντας τους ανθρώπους. Το Καλλικαντζαράκι χάθηκε, μπαίνοντας στα σπίτια της πόλης. Έψαξε από εδώ, έψαξε από εκεί, μα δυστυχώς, βρήκε τα σπίτια κρύα και άδεια. Τα παιδιά πεινασμένα και κατσούφικα. Τους μεγάλους άκεφους και λυπημένους. Κυρίως όμως, οι τετζερέδες ήταν άδειοι και τα φουρνιστά ελάχιστα... Ούτε λουκάνικα, ούτε χοιρομέρια, ούτε λιχουδιές. Το καλλικαντζαράκι σάστισε. Πήγε κατά την Εκκλησιά, μπας και βρει κανένα καλόγερο, η έστω τον καντηλανάφτη, να πειράξει, κουνώντας τα καντήλια, η φυσώντας και σβήνοντας τις λαμπάδες και τα κεριά. Αλλά κι εκεί, βρήκε ουρές, χλωμούς μουτρωμένους ανθρώπους να περιμένουν στη γραμμή γι ένα πιάτο νερόσουπα. Το Καλλικαντζαράκι έχασε το κέφι του. Έως τώρα, του άρεσε να ξεσηκώνει πανικούς στο πέρασμά του, να αναστατώνει, να θυμώνει, να καταστρέφει, να σπάει χαρούμενα χαμόγελα και να σπέρνει ρυτίδες απόγνωσης και θλίψης. Αυτή ήταν η δουλειά του άλλωστε, για χιλιάδες χρόνια κάτω από τη γη. Έτσι απογοητευμένος, κίνησε για την εξοχή. Ίσως εκεί τουλάχιστον να υπήρχε καθαρότερη ατμόσφαιρα, δηλαδή καθαρότερο κάρβουνο να αναπνεύσει, δεδομένου ότι οι Καλλικάντζαροι, αγαπούν τη μουτζούρα, τις καμινάδες, τις βουτιές στον κάπασο και τις πυροστιές, αλλά στην πόλη! Τι καπνοί ήταν ετούτοι! Μελαμίνη, κόλλα μπογιά και λάστιχο... Προχώρησε στον αμαξωτό και μετά στο χωματόδρομο...Στην άκρη βρήκε το αλεπουδάκι, που μαύρος κι άραχλος όπως ήταν, τον πέρασε γιά σκύλο και κρύφτηκε. Αυτός μας έλειπε τώρα, σκέφτηκε ο Καλλικάντζαρος... Και να πεις, πως χρειαζόμουνα γούνινο γιακά....είμαι γεμάτος τρίχες πυκνές και άγριες... Σιγά μην φορέσω άσπρη γυναικεία γούνα... Σιγά, μην μου πουν ότι θα χρειαστώ και σύμφωνο συμβίωσης... Το αλεπουδάκι, σαστισμένο, περίμενε το τέλος του, ώσπου ξαφνικά, ένα μαλλιαρό χέρι το άρπαξε από το λαιμό και μιά σιχαμερή τραχιά μούρη, με σουβλερά δόντια και κόκκινα μικρά ματάκια, παρουσιάστηκε, με τη μακριά τριχωτή μύτη αντικριστά, τόσο, που ένοιωθε τη βρωμερή ανάσα να καίει το μουσούδι του. Έτι βρέθηκαν μαζί. Ένας χαμένος Καλλικάντζαρος και ένα χαμένο θύμα της απληστίας, σε μιά ιδιόρρυθμη σχέση ξενιστή και παράσιτου. Ο Καλλικάνζαρος, αυθεντικό σαρκοφάγο ζώο της κόλασης, κλέβοντας και δολοφονώντας άλλα μικρά και μεγάλα ζώα, εξασφάλιζε τροφή, ενώ η αλεπού, έχοντας αποφύγει το βέβαιο θάνατο στο εκτροφείο, τρεφόταν από τα αποφάγια... Ο εκπρόσωπος της κόλασης και το θύμα της απληστίας μαζί, σε μιά παράλογη εκ πρώτης όψεως συνύπαρξη. Αλεπούδες του εκτροφείου, έθρεψαν οι σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες. Αλεπούδες, που γεννιούνται δίχως γνώση, ότι υπάρχουν προκειμένου να σφαγιαστούν γιά τη...γούνα τους. Αλεπούδες, που εάν αποδράσουν- οι ευνοημένες- συνυπάρχουν με μορφές της κολάσεως και τρώνε από τα σκουπίδια τους... Αλεπούδες -θύματα, που ζουν με παγανά, που ξέχασαν να γυρίσουν στο φυσικό τους χώρο και μαγαρίζουν πλέον τη γη και τη ζωή μας ανεπανόρθωτα. Έως ότου μάθουμε ότι μπορούμε να επιβιώσουμε κι έξω από το εκτροφείο...

 Μαρία Μπουκουβάλα Ιατρός –
 Πολιτευτής Πειραιά