Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Να γνωρίζουμε τα Όριά μας


Σκέφτομαι αυτή την τεχνική που μας προτείνει η Μαριάντζελα Μακρογιάννη. Όταν μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο να φανταστούμε ότι αυτό έγινε πριν δύο χρόνια και έτσι να βάλουμε εμείς την χρονική απόσταση που γιατρεύει τις πληγές. Προσπάθησα να το κάνω αλλά δεν τα κατάφερα. Μήπως είναι μια διαδικασία την οποία δεν μπορούμε να «εκβιάσουμε»; Σίγουρα είναι εφικτό να κατευθύνουμε τις σκέψεις μας να σκεφτόμαστε θετικά όμως πως θα το καταχωρήσουμε μέσα μας αυτό που μας στεναχωρεί, έτσι με ένα κλικ όπως στον υπολογιστή;

Μπορούμε να πιέσουμε τον χρόνο που χρειαζόμαστε για να επεξεργαστούμε, να καταλάβουμε αυτό που μας συμβαίνει. Αν δεν χωνευθεί μία τροφή που βάζουμε στον οργανισμό μας περνώντας από διάφορα στάδια μέχρι να αφομοιωθεί, τότε θα μας δημιουργήσει άλλα προβλήματα. Γι΄αυτό πρέπει να τρώμε αργά και να μασάμε καλά την τροφή μας. Τα γεγονότα της ζωής μας πως και πόσο πρέπει να τα επεξεργαζόμαστε μέχρι να τα χωνέψουμε για να μην πάθουμε δυσπεψία, έλκος, καρδιακή προσβολή, εγκεφαλικό, αρθρίτιδα, έκζεμα και όλες τις άλλες αρρώστιες – ακόμη και καρκίνο – αφού όλες είναι ψυχοσωματικές;
Αν νομίζουμε ότι ακόμη και ο καλύτερος ψυχολόγος ή ψυχίατρος του κόσμου είναι σε θέση να μα βοηθήσει, χωρίς την δική μας προσπάθεια, νομίζω ότι κάνουμε φοβερό λάθος σε βάρος του εαυτού μας, όσο και των άλλων. Και αν για τους άλλους δεν ενδιαφερόμαστε (υποθετικά μιλάω) για τον εαυτό μας σίγουρα πρέπει να ενδιαφερόμαστε.
Μιλάμε λοιπόν για την πρόσληψη των δυσάρεστων γεγονότων και την διαδικασία της επεξεργασίας και αφοσίωσής τους ώστε όχι μόνο να μην μας κάνουν κακό – αφού δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε, όπως μια βλαβερή τροφή – αλλά και να αντλήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία από αυτά.
Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς. Είναι γεγονός ότι ζούμε σε καταστάσεις που μοιάζουν με πόλεμο μέχρις εσχάτων, μέχρι τελικής πτώσεως. Δοκιμάζουν τα όριά μας, το ξέρουμε από καιρό ότι μας έχουν καταστήσει πειραματόζωα. Ο ατομισμός, η διάλυση της κοινωνικής συνοχής, είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο για την επίτευξη αυτού του στόχου. Να γιατί όταν σκεπτόμαστε μόνο του ακόμα στην ουσία τον υπονομεύουμε και τον βλάπτουμε. Χρειαζόμαστε τον άλλον όχι για να τον εκμεταλλευτούμε αλλά για να του δώσουμε αυτό που μας περισσεύει και να πάρουμε από αυτόν – με την ίδια διάθεση και με το ίδιο πνεύμα – αυτό που θέλει να μας δώσει. Όπως το νερό που όταν διοχετεύεται με μέτρο σε μικρά αυλάκια, ποτίζει τους ανθρώπους και τα χωράφια, αλλά όταν το αναγκάζουμε να συσσωρευτεί κάπου τότε ξαφνικά γίνεται μια πλημμύρα και πνίγονται οι άνθρωποι και καταστρέφονται οι καλλιέργειες.
Έτσι και εμείς όπως και η κοινωνία πρέπει να ξέρουμε τα όριά μας, το μέτρο για όλα τα πράγματα από το πιο ασήμαντο έως το πιο σημαντικό. Γιατί είναι πιο σημαντικό να τηρούμε το μέτρο για τα μικρά και ασήμαντα.
Πρώτον είναι πιο εύκολο, δεύτερον εξασκούμεθα . Είναι σαν τους μαθητές που θέλουν να μπουν στο Πανεπιστήμιο χωρίς να έχουν «τις βάσεις» της Μέσης Εκπαίδευσης. Και ωραία, ο Υπουργός για τους δικούς του γνωστούς λόγους σου επιτρέπει να μπεις στο Πανεπιστήμο με το 2 ή το 3 ή ακόμη και με το 9 μετά τι κάνεις; Δεν πρέπει να ξέρεις ότι η ευθύνη είναι δική σου και ότι με κάτι τέτοια στην πραγματικότητα προδίδεις τον εαυτό σου, τον κοροϊδεύεις πολύ χειρότερα απ’ ότι σε κοροϊδεύουν ή κοροϊδεύεις εσύ τους άλλους;
Επειδή όπως όλοι ξέρουμε οι εξετάσεις στη ζωή μας είναι πολύ περισσότερες από τις σχολικές, είναι καθημερινές και ήδη γίνονται όλο και πιο δύσκολες, γιαυτό η εγρήγορση δεν πρέπει να σταματά «ποτέ».
Χρειαζόμαστε λίγο νεράκι αλλά καθαρό και αν πάμε και στην πηγή ακόμα καλύτερα! Που θα το βρούμε; Περιμένω τις απαντήσεις σας. Διαφορετικά θα σας παραπέμψω στην κυρία Εκπαιδευτικό Μαρία Ταστσόγλου να σας καθίσει πάλι στα θρανία του Δημοτικού.

Βαρβάρα Τσιάλτα