Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Φοβάμαι …


Η συναισθηματική ανάπτυξη του ατόμου είναι μια διαρκής πορεία εξέλιξης, η οποία ξεκινάει από τη στιγμή της γέννησης. Σε κάθε ηλικιακή ομάδα επιτελούνται αλλαγές, οι οποίες εξαρτώνται τόσο από την ηλικία του ατόμου, όσο και από το κοινωνικοπολιτισμικό περιβάλλον, στο οποίο ζει. 


Η ελεύθερη, λεκτική ή μη λεκτική, έκφραση των συναισθημάτων, η αποδοχή κυρίως των δυσάρεστων και η αναγνώρισή τους είναι στοιχεία πολύ σημαντικά για την πορεία τής συναισθηματικής ανάπτυξης του ατόμου.
Ο φόβος είναι ένα από τα δυσάρεστα συναισθήματα, που εμφανίζεται από τη γέννηση του ανθρώπου. Αποτελεί μια φυσιολογική αντίδραση σε μια πραγματική απειλή. Όταν αυτή η αντίδραση γίνεται δυσανάλογη προς την απειλή ή το φοβικό αντικείμενο, τότε μιλάμε για φοβία (Χ. Χατζηχρήστου). Το παιδί νιώθει έντονο άγχος και στόχος του, κάθε φορά που αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο (φοβικό) ερέθισμα, είναι η αποφυγή του. Η συχνότητα εμφάνισης των φόβων αυξάνεται ή μειώνεται, κατά την παιδική ηλικία, ανάλογα με τις γνωστικές κατακτήσεις του παιδιού.
Κατά τη βρεφική ηλικία (γέννηση-1 έτους) χαρακτηριστικός είναι ο φόβος των ξένων, του αποχωρισμού, των δυνατών θορύβων, του ύψους και της απώλειας της ισορροπίας.
Από το τέλος του 1ου έτους και ως αυτό του 2ου εμφανίζονται πολύ συχνά φόβοι σε σχέση με άγνωστους ανθρώπους, περίεργους θορύβους, με την τουαλέτα και το νιπτήρα, με τα ζώα και τις αλλαγές στο περιβάλλον.
Στα 3 – 4 έτη τα παιδιά φοβούνται κυρίως το σκοτάδι, τον αποχωρισμό από κάποιο γονιό και τα ζώα, ενώ στα 5 έτη προστίθεται και ο φόβος του σωματικού τραυματισμού.
Στην ηλικία των 6 ετών τα παιδιά αρχίζουν να αναφέρουν φόβους για υπερφυσικά όντα, φυσικά φαινόμενα (π.χ. αστραπές) και δυσκολία να μένουν ή να κοιμούνται μόνα τους.
Ορισμένες χρήσιμες επισημάνσεις για τη διαχείριση του φόβου στα παιδιά είναι οι ακόλουθες (Χ. Χατζηχρήστου):
·       Να είμαστε διαθέσιμοι και υποστηρικτικοί, μέχρι τα παιδιά να αισθανθούν ασφαλή και σίγουρα, διαβεβαιώνοντάς τα ότι κατανοούμε το συναίσθημά τους. Ας έχουμε στο νου μας ότι ο φόβος δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά έκκληση για βοήθεια
·       Να τους επεξηγούμε με ειλικρίνεια το φοβικό αντικείμενο, δίνοντάς τους το χρόνο που χρειάζονται, για να εξοικειωθούν με αυτό. Η γνωστική κατανόηση με την ειλικρινή επεξήγηση δίνουν στα παιδιά την απαραίτητη σιγουριά, για να αντιμετωπίσουν αυτό που τα φοβίζει
·       Να ακούμε με προσοχή τους φόβους των παιδιών και να δείχνουμε την εμπιστοσύνη μας σε αυτά, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι είναι σε θέση να τους αντιμετωπίσουν. Παράλληλα τα βοηθάμε, όταν τα στηρίζουμε να ανακαλύπτουν τα ίδια τρόπους, για να τους διαχειριστούν, τονίζουμε ότι είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό συναίσθημα που όλοι βιώνουμε, χρησιμοποιούμε παραδείγματα με παιδιά ή ενήλικες που ξεπέρασαν το φόβο τους
Σε όλη αυτή τη διαδικασία χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, γιατί όταν το φοβικό αντικείμενο είναι κάτι που προκαλεί και σε εμάς φόβο, υπάρχει κίνδυνος να ενισχύσουμε το φόβο των παιδιών, αποτυγχάνοντας έτσι να τα στηρίξουμε.

Ειρήνη Νίτη (Δασκάλα στην Ειδική Αγωγή-Λογοθεραπεύτρια)