Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

17Η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973.. ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ

  17 Νοεμβρίου 1973. Μέρα που την ταυτίζουμε με την εμβληματική πρόταση  «Εδώ Πολυτεχνείο». Ειδικά την προηγούμενη εκείνης της κρίσιμης μέρας της Σύγχρονης Ιστορίας, δηλαδή την Παρασκευή 16/11/73, πολλοί βρεθήκαμε εκεί, σ’ εκείνο τον ευρύτερο «Ιερό Χώρο» και λίγο – πολύ έχουμε τις προσωπικές μας μαρτυρίες, επώδυνες και σκληρές αλλά σίγουρα Πολύτιμες και Ακριβές. Μερικοί τις εξιστορούμε, άλλοι τις κρύβουμε στην καρδιά μας, γιατί είναι κάτι πολύ Μεγάλο, για να τις διηγηθούμε μόνον στην οικογένειά μας, στους ανθρώπους της ψυχής μας.    
     

  Στιγμιότυπα αυτής της Ιστορικής και Μεγάλης Νύχτας της 16ης προς 17η Νοέμβρη του ’73, έρχονται στο μυαλό. Στην Πατησίων, (μπροστά στο Πολυτεχνείο) που «βράζει» και δονείται από τα μεγάφωνα, τα συνθήματα και το ραδιοφωνικό σταθμό, (που εξέπεμπε στους 1050 χιλιόκυκλους), … «των Ελεύθερων Αγωνιζόμενων Φοιτητών, των Ελεύθερων Αγωνιζόμενων Ελλήνων». Στη γωνία  Στουρνάρα και Πατησίων, μεταξύ της τότε «Υπεραγοράς ηλεκτρικών ειδών» και του παλιού περίπτερου, βρισκόταν ο πτυχιούχος φοιτητής των 26 ετών και δεν ήταν ούτε δυό, ούτε τρεις, ούτε χίλιοι δεκατρείς, ήταν χιλιάδες Ανθρώπων που διψούσαν για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…         
       Το παγερό τοπίο, του πρωινού της επόμενης ημέρας (Σάββατο 17/11/73), με τη γκρεμισμένη Πόρτα του Πολυτεχνείου και μέσα στον προαύλιο χώρο τα πατημένα αυτοκίνητα, οι λαμαρίνες, η όλη εικόνα μπροστά από το κεντρικό κτίριο του Πολυτεχνείου, το πέρασμα από την Πατησίων, ο στρατιωτικός νόμος που και τυπικά επιβλήθηκε πάλι από τα χαράματα, τα στρατιωτικά καμιόνια, όλα σε πάγωναν, θαρρείς από ΑΥΤΟ που έγινε στις 2,58 τα ξημερώματα, ΕΚΕΙ…    
       Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, η ίδια Ανάμνηση. Όλοι βρισκόμαστε σε διάφορους πολιτικούς χώρους, όπως κι’ εκείνα τα ηρωικά Παιδιά, συμπαθούσαν διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς, ήταν όμως Αδέρφια μας. Δεν ανήκαν και δεν ήταν παρά μόνον κάτω από τη Ματωμένη Ελληνική Σημαία, που φυλάσσεται μέχρι σήμερα. Αγωνιζόντουσαν για την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και όχι αυτή των λογοπαίγνιων, των ειρωνειών και των υποτιθέμενων αστείων, των σημερινών αρχηγών κομμάτων, που βλέπουμε έκπληκτοι στη Βουλή, όταν μεγάλο ποσοστό του κόσμου υποφέρει και σχεδόν λιμοκτονεί…   
       Θυμάμαι τα τρανζιστοράκια και τα ραδιόφωνα εκείνου του μαρτυρικού διημέρου (16 και 17/11/73) στην Αθήνα, συντονισμένα στη φωνή των φοιτητών που με πάθος, αλλά χωρίς φόβο, έλεγαν μέσα από τα ερτζιανά της εποχής το … «ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ»… Σήμερα που χάνουμε μαζί με τα στοιχειώδη αγαθά (χρήματα ή κάποια στέγη), «χάσαμε» και τη φωνή μας, κρατάμε όμως με νύχια και με δόντια, την Αξιοπρέπειά μας. Εκείνη τη Μεγαλειώδη Νύχτα της 16ης  προς 17η του Νοέμβρη, ορισμένοι εκ του ασφαλούς την ειρωνεύτηκαν, άλλοι (αρκετοί) την «εξαργύρωσαν» σε δημόσιες θέσεις, βουλευτικά και υπουργικά αξιώματα, άλλοι την ξέχασαν, άλλοι την αλλοίωσαν κατά το δοκούν. Κάποιοι την αμφισβήτησαν και άλλοι την διέψευσαν. Μα οι πολλοί, οι πάρα πολλοί, οι Ανώνυμοι, που πραγματικά έκλαψαν και πόνεσαν, σωματικά ή ψυχικά εκείνο το ηρωϊκό βράδυ, εσύ, εγώ, ο διπλανός, που το ΖΗΣΑΜΕ, το θυμόμαστε όπως τότε, με ανιδιοτέλεια, με σεβασμό, το κάναμε δικό μας, «πέρασε απ’ τη μνήμη στην καρδιά» μας…
       Τώρα, όταν περπατώ κάποια Κυριακή και έχει λίγο κόσμο, μπροστά απ’ το Πολυτεχνείο στην Πατησίων, ήρεμα, με αγάπη μου έρχονται στο νου οι γλυκές λέξεις των στίχων της Κωστούλας  Μητροπούλου, που … «ο Δρόμος είχε τη δική του ιστορία, κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά, ήταν μια λέξη μοναχά ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ κι’ ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά»…
       Σήμερα, με παιδιά κι’ εγγόνια, Τέτοια Μέρα, πηγαίνω στο Δημοτικό Σχολείο της γειτονιάς μου και «Αποτίω Φόρο Τιμής», παρακολουθώντας  την Εκδήλωση για την Επέτειο αυτή και βλέποντας τα παιδιά, ανάμεσα στα τραγούδια, να λένε τα σχετικά ποιήματα και τους διαλόγους και να Τιμούν και αυτά μαζί με τους άξιους Δασκάλους τους, το πριν 40 χρόνια Μεγάλο Εκείνο Γεγονός, που ήταν καταλύτης των εξελίξεων για τα επόμενα χρόνια.


Κώστας  Μπουρής