Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ



ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ
ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΠΡΕΧΤ

Γράφει η Μαρία Ζουμπούλογλου-εκπαιδευτικός

            Στις 27 Μαρτίου εορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, εορτασμός που καθιερώθηκε το 1962. Κάθε μέρα θα έπρεπε να θεωρείται ως Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου καθώς τους τελευταίους 20 αιώνες η φλόγα του καίει άσβεστη σε κάποια γωνιά του κόσμου. Η άνοδος του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και των ψηφιακών μέσων αποτελούν έναν επικίνδυνο εχθρό για το Θέατρο και το απειλούν με τον πλήρη αφανισμό του. Παράλληλα η τεχνολογία προσπάθησε να μετατρέψει το θέατρο σε μια επίδειξη βεγγαλικών ή σε μια εκθεσιακή ατραξιόν.
            Το Θέατρο κινείται, φωτίζει, προκαλεί ανησυχία, εξυψώνει το πνεύμα και προκαλεί. Είναι μια μαγική επικοινωνία όπου όλοι οι άνθρωποι δίνουν και παίρνουν κάτι, το οποίο τους μεταμορφώνει. Αντανακλά το ανθρώπινο υπαρξιακό άγχος. Μέσα απ’ αυτό δε μιλούν οι δημιουργοί αλλά η κοινωνία της κάθε εποχής.
            Έχει πολλούς και σοβαρούς εχθρούς: την έλλειψη της καλλιτεχνικής παιδείας στην παιδική ηλικία που εμποδίζει την ανακάλυψη και την απόλαυσή του, τη φτώχεια που εισβάλλει στον κόσμο κρατώντας το κοινό μακριά καθώς και την αδιαφορία και ολιγωρία των κυβερνήσεων που θα έπρεπε να το προωθούν.
            Θα πρέπει να το βιώσουμε για να καταλάβουμε τι συμβαίνει μέσα μας, να μεταγγίσουμε τον πόνο και τα βάσανα που υπάρχουν γύρω μας, αλλά και να ξεκλέψουμε μια αχτίδα ελπίδας μέσα στο χάος και στον εφιάλτη της καθημερινής μας ζωής. Είναι εξάλλου γνωστό σε όλους μας ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι θεωρούσαν το θέατρο ως «σχολείο». Γι’ αυτό έδιναν πολύ μεγάλη σπουδαιότητα στις θεατρικές παραστάσεις και έφτιαχναν με τόση επιμέλεια και φροντίδα τα θέατρα τους (ας μη λησμονούμε την τέλεια ακουστική του Θεάτρου της Επιδαύρου). Ας αποθέτουμε λοιπόν κάθε χρόνο ένα φόρο τιμής στους πρωτεργάτες της τελετουργίας του.
            Ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους του ήταν ο Μπέρτολτ  Μπρέχτ, του οποίου φέτος τον Ιούλιο συμπληρώνονται 57 χρόνια από το θάνατό του. Το θέμα θάνατος διασχίζει όλη τη μπρεχτική δραματουργία, από τα πρώιμα λυρικά κείμενα μέχρι τα διδακτικά έργα της δεκαετίας του ’30, τα οποία θεωρούσε ο ίδιος ως ένα είδος διδαχής θανάτου.
            Ο Μπρέχτ εμπνέεται από τον αθλητισμό, όπως λ.χ την πυγμαχία, και τα παιχνίδια ακόμα και τα χαρτοπαίγνια. Στο θεατρικό του έργο «Στη ζούγκλα των πόλεων» (1921-1923) παρουσιάζει τον αγώνα δυο αντρών στο Σικάγο το 1912. Μ’ όλα αυτά τα παιχνίδια επιδίωκε ένα νοητικό παιχνίδι μεταξύ συγγραφέα, ηθοποιού και θεατή. Ο ηθοποιός και ο θεατής λειτουργούσαν στο ίδιο επίπεδο, στον ίδιο χώρο και μετείχαν σε μια κοινή διαδικασία απομυθοποίησης προκειμένου να κατανοήσουν από κοινού τα προβλήματα της κοινωνίας. Από την άλλη πλευρά ο συγγραφέας προέβλεπε τις αντιδράσεις του θεατή.
            Βασικός σκοπός του δεν ήταν να διαπαιδαγωγήσει πολιτικά το κοινό και να το διαφωτίσει. Η ειδοποιός διαφορά του Μπρέχτ ήταν το παιγνιώδες και η αισθητική του παιχνιδιού. Μέσα στα 57 χρόνια που πέρασαν από το θάνατό του, το θέατρό του υπέφερε από ερμηνευτικές προσεγγίσεις. Ο ίδιος πάντα ήθελε σε όλα να βλέπει έναν αγώνα (γνωστό είναι εξάλλου ότι στις μέρες της εξορίας του πέρασε ατελείωτες ώρες παίζοντας σκάκι με τον Βάλτερ Μπένγιαμιν), ένα παιχνίδι αντιθέτων, μια φιλονικία. Έτσι κάποιες φορές παρουσιάζεται εριστικός στη συντροφιά και προβάλλει ακραίες θέσεις μόνο και μόνο για να προκαλέσει αντιδικία και να εντείνει τη συζήτηση.