Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΠΙΚΡΑΓΓΟΥΡΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΚΟΡΑΗ: ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΘΥΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ….

Η Κυριακούλα δεν ξεχνά τις παλιές της φιλενάδες και ειδικότερα , όταν έχουν ανάγκη από την καλή της συντροφιά, γιατί οι φιλίες, με τα χρόνια αναδύουν άλλες αρετές, όπως στοργή, συμπαράσταση, φροντίδα, αλληλεγγύη, τυλιγμένες σε άρωμα αναμνήσεων. Εκείνο το απόγευμα, στον εσπερινό, ανήμερα του Τιμίου Σταυρού, συνάντησε μετά από χρόνια, τη Μαρία Σ. Η Μαρία, είναι συνταξιούχος νοσηλεύτρια, υπήρξε μάλιστα από τις πλέον ευσυνείδητες και ικανές στον τομέα της. Μόνη, στα 83 χρόνια της, με την πενιχρή σύνταξη και τις αναμνήσεις βίου μεστού προσφοράς στον ασθενή συνάνθρωπο, η Μαρία παραμένει ένα αληθινό κόσμημα της κοινωνίας. Η Κυριακούλα, χάρηκε πάρα πολύ, με την συνάντηση αυτή και προσκάλεσε την παλιά φιλενάδα, που έφερε βέβαια αντιρρήσεις, γιατί ήταν λίγο αργά, αλλά το γνωστό αυστηρό ύφος της καθηγήτριας, δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα κι έτσι κατέληξαν σε ένα μικρό ταβερνάκι της Καστέλας, ήσυχο κι απόμερο.
Η ιστορία της Μαρίας, αρχίζει κάπου στον πόλεμο, στην Κεφαλονιά, όταν βρέθηκε μονάχη, να μεγαλώνει τα ορφανά αδελφάκια της, στα 14 χρόνια της. Πρώτος, σκοτώθηκε σε μπλόκο των Γερμανών, ο αγαπημένος πατέρας της. Ο υπέροχος αυτός άνθρωπος, είχε κρύψει με κίνδυνο της ζωής του, έναν Ιταλό στρατιώτη, προκειμένου να τον σώσει από την σφαγή, όταν η Βέρμαχτ, εκτέλεσε εν ψυχρώ, με εντολή του ανθρωποειδούς Χίτλερ, πάνω από 5000 Ιταλούς στρατιώτες της Μεραρχίας Άκουι, τον Σεπτέμβριο του 1943. Παρά την έφοδο στο φτωχικό σπίτι, δεν είχαν κατορθώσει να βρουν τον στρατιώτη, που έκρυβαν στο υπόγειο κάτω από τον αχυρώνα. Εκείνος, φοβήθηκε τόσο, που συγκινημένος , έφυγε μόνος του την επόμενη νύχτα, αφήνοντας ένα σημείωμα και το πορτοφόλι του, με τις φωτογραφίες της γυναίκας και του παιδιού του. Προφανώς, θέλησε να προστατεύσει την οικογένεια από τυχόν αντίποινα και προσπάθησε να διαφύγει με κάποιους συντρόφους του διά θαλάσσης, όμως έγιναν αντιληπτοί και εκτελέσθηκαν εν ψυχρώ, λίγα μόλις μέτρα μακριά από την ακτή. Τον πατέρα της, τον έπιασαν μαζί με κάποιους χωριανούς, το πρωί και τον εκτέλεσαν. Η μητέρα πέθανε λίγο αργότερα από πείνα, εξάντληση και κακουχίες, αφήνοντας πίσω την Μαρία, μόνη, με τα αδελφάκια της, που πάλεψε, αλλά τα κατάφερε να επιβιώσουν και να γίνουν άξια μέλη της κοινωνίας, στη φτωχή κατεστραμμένη μεταπολεμική Ελλάδα. Σήμερα, αισθάνεται δυο φορές θύμα πολέμου. Έτσι εκφράστηκε στην Κυριακούλα, που συμφώνησε με ένα νεύμα της κεφαλής, βουρκωμένη, γιατί, θυμήθηκε τις εικόνες της Κατοχής στον Πειραιά και τις ώρες αγωνίας, που σημάδεψαν τη ζωή της μέσα στα καταφύγια, γιατί το λιμάνι βομβαρδίσθηκε ανηλεώς προτού βέβαια το αποτελειώσουν κάποιοι Δήμαρχοι με περισσό μεράκι κι αλεπουδίσιο μυαλό …. . Η Μαρία και χιλιάδες υποσιτισμένα παιδιά της Κατοχής, δεν αποζημιώθηκαν ποτέ, για όσα τους έκλεψαν τότε. Τους γονείς, τις περιουσίες, το φαγητό, την αθωότητα, τη γαλήνη. Η Μαρία, κλαίει πάλι συχνά, όπως τότε, μόνο, που στα 14 χρόνια της, μπορούσε να ελπίζει στο μέλλον, όχι όμως και σήμερα, που υφίσταται άδικη και άνιση μεταχείριση από ένα κράτος ανάλγητο και τους Γερμανούς, πάλι, υπαίτιους για τα δεινά στη δύση της πολυτάραχης ζωής της. «Ποτέ δεν αποζημιώθηκα για τον πατέρα και τη μάνα, που έχασα, το σπίτι μου, που κάηκε, το σχολείο, που παράτησα για να μεγαλώσω τα αδέλφια μου ,ενώ τώρα, πάλι οι ίδιοι, μου στερούν την αξιοπρέπεια στα γεράματά μου …», τόνισε στην Κυριακούλα και τα μικρά μαύρα ζωηρά μάτια της, που πάντοτε την έκαναν να φαίνεται σκληρή κι αγέρωχη, μισόκλειστά ,τρεμόπαιξαν μηχανικά. Η Μαρία, δούλεψε σκληρά , για να αποκτήσει τα δυο δωμάτια του σπιτιού της και την μικρή σύνταξή της. Σε αντίθεση με ψευτο- συνταξιούχους, που παίρνουν λόγου χάρη Ο.Γ.Α., έχοντας ζήσει μια ζωή στην πόλη, χάρη σε αδίστακτα κυκλώματα και πολιτικές μεσιτείες. Δεν της χαρίστηκε ποτέ τίποτα, αντίθετα, το Κράτος της χρωστά ακόμα την αποζημίωση, που κάποιοι ανάξιοι, έπνιξαν στα συγχωροχάρτια, πολλές φορές, εξασφαλίζοντας στις ορδές των ψηφοφόρων τους παράνομες συντάξεις και επιδόματα. «Πρόσεξε», απάντησε η Κυριακούλα, « Όλα είναι ένας πύργος από τραπουλόχαρτα κι η Ελλάδα μας ουραγός, όπως πάντα, πότε πίσω από τον έναν και πότε πίσω από τον άλλον. Μονάχα, που αυτή ήταν εξ αρχής, μια σημαδεμένη τράπουλα και ξέρεις τι κάνουν στους χαρτοκλέφτες;;;…. πίσσα και πούπουλα!!! Αυτό πρέπει στους πολιτικούς παπατζήδες, που τόσον καιρό μας παιδεύουν. Εδώ το ευρώ εκεί το ευρώ, που είναι το ευρώ;;;…. Μα φυσικά στην τσέπη τους, αλλά όχι για πολύ ακόμα, γιατί υπάρχει και το κατράμι….», συμπλήρωσε πονηρά η Κυριακούλα και η Μαρία χαμογέλασε επιτέλους διστακτικά, ενώ το πρόσωπό της φωτίσθηκε αμυδρά κι οι σκληρές ρυτίδες χάθηκαν. Αφιερωμένο στην εκλεκτή τέως νοσηλεύτρια του Τζανείου Γ.Ν.Π, που με ενέπνευσε με την αληθινή ιστορία της, κα. Μ. Σ. Μαρία Μπουκουβάλα Ιατρός - Πολιτευτής Πειραιά