Το fonipeiraioton.blogspot.gr μεταφέρθηκε στη νέα μας σελίδα www.fonipeiraioton.gr

Θα μεταφερθείτε αυτόματα στη νέα διεύθυνση. Αν αυτό δε συμβεί πατήστε το σύνδεσμο
http://www.fonipeiraioton.gr

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ
WWW.FONIPEIRAIOTON.GR για άμεση ενημέρωση

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

Ο Ηλίας Λάσκαρης μετέστη προς την ζωή


 Ο Ηλίας Λάσκαρης, συμμαθητής μου στο ηρωϊκό Ε΄ εξατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Πειραιώς, επιστήμονας, συγγραφέας, συνάδελφος, φίλος και μέλος της παρέας της Πειραϊκής Φωλιάς του Βιβλίου, μετέστη προς την ζωή την 1η Ιουνίου του 2012.
Η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη στον Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονος Κερατσινίου την Κυριακή, 3 Ιουνίου.
Το σώμα του θα αναπαυθή στα άγια χώματα της αδούλωτης Μάνης.
Του ευχόμαστε καλή διαμονή στην Ουράνια Βυζαντινή Αυτοκρατορία του, παρέα με τους αγαπημένους του αυτοκράτορες, τον Μέγα Κωνσταντίνο και τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τους Ισαύρους, τους Κομνηνούς και τους Λασκαραίους, από τους οποίους είλκε και την καταγωγή του.
Είμαστε βέβαιοι ότι και από εκεί, που βρίσκεται, θα γαληνεύη τις ψυχές μας με την σωφροσύνη του, την φρόνησή του, την ψυχική του ανδρεία, τις γνώσεις του, την αθωότητά του και την ήρεμη δύναμή του.
Αφιερώνουμε, λοιπόν, στην μνήμη του δύο ευλογητάρια και επτά ιδιόμελα της ορθόδοξης νεκρώσιμης ακολουθίας, σε νεοελληνική απόδοση, για να γίνουν κατανοητά από όλους.
            «Εσύ, που με έπλασες από τα μη όντα και με τίμησες με την θεία εικόνα Σου, όταν παρέβηκα την εντολή Σου, με γύρισες πάλι στην γη από την οποία προέρχομαι. Επανάφερέ με στο καθ’ ομοίωσιν, για να ξαναβρώ την αρχαία ομορφιά».
«Είμαι εικόνα της δόξας Σου, αν και φέρω πάνω μου σημάδια των πταισμάτων. Λυπήσου το πλάσμα Σου, Δέσποτα, και καθάρισέ το με την ευσπλαχνία Σου. Δώσε μου την πατρίδα, που ποθώ, κάνοντάς με ξανά πολίτη του Παραδείσου».
«Ποια απόλαυση της ζωής βρίσκεται αμέτοχη λύπης; Ποια δόξα γήϊνη μένει σταθερή και αμετάθετη; Όλα είναι ασθενέστερα από την σκιά και απατηλότερα από το όνειρο, μία στιγμή και όλα τα διαδέχεται ο θάνατος. Αλλά ανάπαυσε, Χριστέ, στο φως του προσώπου Σου και στην γλυκύτητα της ομορφιάς Σου αυτόν, που εξέλεξες σήμερα, ως φιλάνθρωπος».
«Σαν το λουλούδι μαραίνεται και σαν όνειρο φεύγει και διαλύεται κάθε άνθρωπος. Όταν ηχήση η σάλπιγγα, σαν να γίνεται σεισμός, όλοι οι νεκροί θα αναστηθούν από τα μνήματα, για να σε συναντήσουν, Χριστέ. Τότε, Δέσποτα, αυτόν που πήρες από εμάς κατάταξέ τον στις σκηνές των Αγίων σου, αναπαύοντας εκεί το πνεύμα του δούλου σου».
«Αλίμονο, πόσον αγώνα κάνει η ψυχή, όταν παλεύη να βγη από το σώμα, πόσα δάκρυα χύνη τότε και δεν υπάρχει κανείς να την ελεήση. Βλέπει τους Αγγέλους, χωρίς όμως ανταπόκριση. Προς τους ανθρώπους τείνει τα χέρια, χωρίς κανένας να μπορή να την βοηθήση. Γι’ αυτό, αγαπητοί μου αδελφοί, αφού κατανοήσουμε το μικρό διάστημα της ζωής μας, ας παρακαλέσουμε τον Χριστό να χαρίση ανάπαυση στην ψυχή του μεταστάντος και στις ψυχές μας το μεγάλο Του έλεος».
«Όλα τα ανθρώπινα πράγματα είναι παροδικά και δεν υπάρχουν μετά τον θάνατο. Ούτε τα πλούτη παραμένουν, ούτε η δόξα μάς συνοδεύει. Γιατί, όταν έρχεται ο θάνατος, όλα αυτά εξαφανίζονται. Γι’ αυτό ας φωνάξουμε στον αθάνατο βασιλιά και Χριστό μας, αυτόν που πήρε από εμάς, ας τον αναπαύση εκεί που υπάρχει η κατοικία όλων αυτών, που γεύονται την ευφροσύνη της βασιλείας του».
«Είναι πράγματι φοβερό το μυστήριο του θανάτου, το πώς η ψυχή βιαίως χωρίζεται από την αρμονική σχέση της με το σώμα και κόβεται ο φυσικός της δεσμός με αυτό, με την απόφαση του Θεού. Γι’ αυτό Σε παρακαλούμε, Εσένα τον δοτήρα της ζωής και φιλάνθρωπο, τον μεταστάντα ανάπαυσε στις σκηνές των δικαίων Σου».
«Θυμήθηκα τα λόγια του Προφήτη, που έλεγε ότι εγώ είμαι χώμα και στάχτη και ύστερα έφερα στον νου μου τα μνήματα και είδα τα άσαρκα οστά και είπα: Άραγε, ποιος είναι ο νεκρός; Είναι βασιλιάς ή στρατιώτης; Είναι πλούσιος ή φτωχός; Είναι δίκαιος ή αμαρτωλός; Αλλά ανάπαυσε, Κύριε, με τους δικαίους τον δούλο Σου, ως φιλάνθρωπος».
«Αρχή για την ύπαρξή μου έγινε το δημιουργικό Σου πρόσταγμα, διότι, επειδή θέλησες να με πλάσης ως ζωντανή ύπαρξη ανάμεικτη από ορατή και αόρατη φύση, το μεν σώμα μου το πήρες από την γη, την δε ψυχή μου μού την έδωσες με την θεία και ζωοποιό Σου πνοή. Γι’ αυτό, Χριστέ, ανάπαυσε τον δούλο Σου στην χώρα των ζώντων και στις σκηνές των δικαίων».

Παναγιώτης Μητροπέτρος